ویژه والدین

گوش دادن راهی معجزه آسا برای ارتباط با کودک

برای گوش دادن وقت بگذارید.

 گاهی یافتن لحظات متوالی و بی وقفه جهت گوش فرا دادن به کودکتان بسیار دشوار است، اما اگر می خواهید ارتباط خوبی با او برقرار کنید، یافتن این اوقات بسیار ضروری و الزامی است.

همچنین برای او ضروری است که به طور جداگانه فرصت صحبت کردن با هر یک از والدین را داشته باشد، به ویژه در خانواده هایی که کودک فقط پدر یا مادر را در کنار خود دارد.

با آغاز دوره ی نوجوانی، شروع برای  گوش فرادادن و صحبت کردن دشوار می شود. اگر این کار را زود شروع کنید، می توانید با ارتباط خوب، مسیر همواری را طی کنید.

به کودکان باید اجازه دهید تا در مورد رویدادهای هر روز زندگی و احساساتشان با شما صحبت  کنند و تمام جزئیات آنچه که رخ می دهد را به شما بگویند. یک بحث و گفتگوی عمیق گاهی کافی نیست. ارتباط برقرار کردن از نظر کمی و کیفی اهمیت دارد. این یک نکته ی بسیار مهم است . یک گفتگوی مهم با سالها سکوت به وجود نمی آید. این مراحل به شما کمک خواهند کرد تا یک ارتباط کیفی و کمی با کودک خود ایجاد کنید.

1. به طور مرتب و منظم گفتگو کنید.

هر روز زمانی را برای صحبت با کودک اختصاص دهید.

حتی اگر ۵ دقیقه در وقت خواب باشد، بنشینید و صحبت کنید، زمان می تواند مختلف باشد. اما مکان باید در برنامه های شما گنجانده شود. برای صحبت کردن قرار بگذارید. وقتی کودکتان از شما می خواهد تا با او صحبت کنید. او یا به صورت غیرزبانی علایم و اشاره هایی  به شما می دهد که چیزی او را آزار می دهد، تا حد  امکان خیلی زود به صورت خصوصی با او حرف بزنید و یا قرار صحبت کردن باا او را در همان روز بگذارید. در مورد بچه های خردسال و کوچکتر همین الان بهترین زمان برای صحبت کردن است. این کار معمولا چند دقیقه طول می کشد و به کودک می فهماند آنچه باید بگوید آنقدر برای شما مهم است که شما دست از کار برداشته اید و گوش میدهید.

اگر مجبورید صحبت را به تأخیر بیندازید، زمانی مشخص را به او اعلام کنید: «ما الآن نمی تونیم صحبت کنیم چون خیلی شلوغه، اما شب در مورد این موضوع تو اتاقت صحبت می کنیم. به محض اینکه ظرف های شام شسته شدند.» سپس دقت کنید که سر قرارتان بمانید. توجه کامل بکنید. به بقیه ی اعضای خانواده بگویید که مزاحم شما نشوند. به یک مکان خصوصی بروید و طوری رفتار کنید که انگار تمام وقت دنیا را برای گوش فرادادن به او داده اید. به کودکتان همان اندازه توجه کنید که وقتی دوستتان در مورد یک مشکل مهم با شما صحبت می کند.

2.از شروع کننده های صحبت استفاده کنید.

 گاهی اوقات، زمانی که کودکان می خواهند صحبت کنند شروع برایشان دشوار است. بنابراین شروع کننده هایی مثل «بیا بریم حرف بزنیم» یا «به من بگو که چه چیزی ناراحتت کرده»، می توانند کمک خوبی باشند. اما هرچه هدایتگر صمیمی تر باشد، بهتر است. برای مثال، ممکن است بگویید: «وقتی امروز از مدرسه به خانه آمدی، به نظر غمگین بودی. می خواهی در مورد اتفاقی که افتاده صحبت کنیم؟» یا اگر کودک بگوید که در مدرسه اتفاقی افتاده است، ولی الان نمی خواهد در موردش صحبت کند، به او بگویید بعدا برای صحبت کردن وقت آزاد دارید.

اگر کودک شما معمولا به کمی تحریک و واداشتن پاسخ می دهد، به آرامی او را وادار صحبت کنید. برایش داستانی بگویید یا کتابی بخوانید (ساختگی با حقیقی) که در مورد شرایط مشابه او باشد. گاهی فقط با نشستن در کنارش و دست دور گردنش انداختن و با آرامش منتظر صحبت او ماندن بهترین آغاز گر است.

به محض اینکه شروع به صحبت کردید، از مهارت های خود برای تداوم بخشیدن به مکالمه استفاده کنید. بزرگترها تمایل دارند تا به کودکان راه حل هایی توصیه کنند، آنها را نصیحت و یا برایشان سخنرانی کنند. در برابر این وسوسه پایداری کنید. بسیاری از کودکان به ما می گویند نمی توانند با والدینشان ارتباط برقرار کنند چون هر بار که سعی می کنند با آنها ارتباط برقرار کنند و حرف بزنند، آنها شروع به سخنرانی می کنند. بنابراین؛ «فقط گوش دهید!». برای افزایش اعتماد از سؤالات استفاده کنید و بگذارید کودکتان صحبت کند. «بعد چه اتفاقی افتاد؟»، «او چه گفت؟» و یا از بیانات تاکیدی استفاده کنید که نشان میدهند شما احساس او را میفهمید. «شرط می بندم که این واقعأ تو را عصبانی کرد.»، «اگر کسی این کار را با من می کرد، واقعا به احساساتم لطمه می خورد.» و یا اینکه حتی عبارات کوتاه از قبیل «آه، نه!» یا «اه» می توانند مکالمه را پیش ببرند. سعی کنید آنچه کودک می گوید را به عنوان یک راه برای ترغیب کردن کودک جهت بیشتر بیان کردن احساساتش به او بازگردانید.

به طور کلی، این روش سال ها قبل توسط دکتر «کارل راجرز» بنیان نهاده شد و توسط بسیاری از متخصصان درمان شناس که با والدین و کودکان کار می کردند، استفاده شد. این روش را گوش دادن فعال می گویند .گوش دادن فعال ، تکرار کردن چیزی است که او گفته یا تفسیری از آنچه او گفته است .

نکته : معمولا والدین زیاد از حد  بازتاب احساس می دهند که گاهی منجر میشود که بین صحبت کودک بپرند و بارها صحبت او را قطع کنند سعی کنید در حد نیاز این کار را انجام دهید ،بیش از حد انجام ندهید. اگر هر گفته و اظهار کودک را با مکررا بپرسید، بنابراین ممکن است به ستوه بیاید یا از جواب طفره برود.

وقتی کودکتان در مورد موضوعات بحرانی در زندگی اش با شما صحبت می کند، بگذارید بداند شما فکر می کنید این موضوع خیلی مهم است. در حقیقت می توانید بگویید: «متشکرم از اینکه در مورد این موضوع با من صحبت کردی.» یاشاید، «من میدانم که صحبت کردن درباره ی این موضوع چقدر برایت دشوار بود، خوشحالم که احساس می کنی وقتی چیزی ناراحتت می کند، به من بگویی». یا خیلی ساده با در آغوش گرفتن، احساسات خود را با او در میان بگذارید.

گرد آورنده : معصومه ترابی ارشد روانشناسی

امتیاز شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.