ویژه والدین

چگونه رفتار کودک را تغییر دهیم؟

مراحلی برای تغییر رفتار کودکان

به طور  کلی کودکان یا والدین کامل اصلا وجود ندارند، و ما هرگز با والدینی  ملاقات نکرده ایم  که حداقل گاهی در مورد، توانایی ها ونبوغ خود ، به عنوان مادر یا پدر  دچار شک و شبهه نشوند. کودکان هرگز آنگونه که والدین  دوست دارند، رفتار نمی کنند و وقتی به نظر می رسد که والدین  نمی توانند عادات کودکانشان را تغییر دهند ناامید، و سردرگم می شوند.

اگر چه در طول تاریخ ،این نسل از والدین، مادر و پدرانی تحصیل کرده و آگاه و با اطلاع هستند اما باید بپذیریم که  ما به عنوان پدر و مادر همه پاسخ ها را نداریم، چه کار باید بکنید، وقتی که کودک، ۱۵ بار نظر خود را در مورد اینکه هنگام مدرسه رفتن چه باید بپوشد، تغییر می دهد، و دائما اتوبوس را از دست می دهد؟ وقتی در سوپر مارکت درست رفتار نمی کند، چگونه باید برخورد کنید؟ وقتی کودک غذا نمی خورد؟ وقتی  به خواهر کوچک خود مدام مشت می زند؟ وقتی  از خواب بیدار می شود و تمام طول شب فریاد می زند؟

به خاطر داشته باشید که برای تغییر رفتار کودک، نباید انتظار داشته باشید سریع نتیجه بگیرید، اهداف خود را مطابق سن، شخصیت، توانایی، جنسیت و رشد و پروش کودک خود جهت دهی کنید. هیچگاه تمام کودکان در یک رده سنی مشخص وارد مراحل مشابهی نمی شوند و به طور یکسان انعطاف پذیر نیستند. چون شما کودک خود را بهتر می شناسید، متکی بر قضاوتها و هوش و غریزه خود باشد.

مشکل را مشخص کنید

قبل از اینکه بتوانید تغییراتی ایجاد کنید، دقیقا باید بدانید که می خواهید چه چیزی را تغیردهید. در حقیقت بر چسب گذاری یک کودک تحت عنوان آزاردهنده، وحشی، لج باز،بی ادب ، کمکی به شما نمی کند. چون این برچسب ها کلی هستند و شما هر چیزی که اینگونه آشفته و در هم هست را نمی توانید تغییر دهید. بعلاوه، شما قصد ندارید به طور کامل کودک خود را تغییر دهید بلکه فقط می خواهید رفتار یا گرایشات وی را تغییر دهید. موارد خاص را در نظر بگیرید، احساسات را کنار بگذارید، مشکل را تعیین و مجزا کنید. دقیقا چه کاری را کودک شما به طور مکرر انجام میدهد و یا انجام نمیدهد که شما را آزار میدهد؟ دقیقا چه چیزی را شما دوست دارید کودکتان انجام دهد؟ بر چیزی تأمل کنید که کودک شما انجام میدهد و باعث عصبانیت شما می شود. اگر معتقدید فرزند شما هرگز هیچ کاری را تا پایان انجام نمی دهد، تفکر و تشریح کنید او چه کار می کند که باعث می شود شما این گونه فکر کنید. رفتار را به سنجش های کوچک تقسیم کنید؛ مثلا او تکالیفش را تمام نکرده، او هرگز لباسهایش را مرتب نمی کند. شما نمی توانید تصور کنید “او هرگز کاری را به پایان نرسانده است.”، می توانید طوری عمل کنید و روشی پیش بگیرید که او تکالیفش را انجام دهد و یا لباسهایش را مرتب کند و نامنظمی او را تغییر دهید.

هر دفعه بر یک مشکل تأكید کنید

 به محض اینکه تصمیم گرفتید چه کاری را کودک شما انجام میدهد یا انجام نمی دهد و اگر قصد تغییر آن را دارید، ممکن است وسوسه شوید تمام مشکلات یکدفعه و موازی هم حل شود . در برابر این احساستان به شدت مقاوت کنید. هر دفعه فقط بر یک مشکل تمرکز کنید و قبل از اینکه به مشکل بعدی بپردازید  آن را حل و رفع کنید.

کوچک فکر کنید

به ندرت مشکل کودکی، یک شب حل می شود. تغییرات، هم در کودکان و هم در والدین به آرامی و در طی مراحلی رخ می دهند. اگر کودکی در گذشته اصلا دوست نداشت پیانو تمرین کند و وقتی ۱۰ دقیقه در طی روز شروع به نواختن پیانو می کند، خوشحال باشید و خوشحالی خود را نشان دهید. در حقیقت شما پیشرفت کرده اید. او نسبت به خودش احساس خوبی خواهد داشت و تشویق می شود بیشتر تمرین کند. اگر شما صبح ها با بیرون بردن سر وقت پسرتان از منزل مشکل دارید، وقتی که به مدت دو روز پشت سر هم به اتوبوسش رسید، خوشحال باشید و انتظار نداشته باشید که تختش را نیز مرتب کند. این مورد در مراحل بعدی اصلاح می شود. برای هر دو بهتر است با کوچکترین پیشرفت خوشحال شوید تا اینکه از برآورده نشدن توقعات و انتظارات خیلی بالا ناامید شوید.

استوار و ثابت قدم باشید

لازمه ی موفقیت نهایی شما در تغییر رفتارهای کودکانتان، ثبات قدم و پایداری است. نسبت به آنچه می گویید مصمم باشید، تصمیم خود را بازگو کنید و مطمئن شوید که همه نیز حرف شما را می زنند. شما و همسرتان در مورد یک مشکل باید به توافق برسید و قبل از اینکه راه حل هایی را استفاده کنید، برنامه ریزی کنید. به علاوه، اگر بتوانید ثبات و پایداری مشابهی از پرستاران کودک، معلمان، اعضای دیگر خانواده و یا هر کس دیگری که به طور منظم با کودک در تماس است فهرست کنید، به شما کمک زیادی خواهد کرد.

همیشه یک راه حل را آنقدر امتحان کنید تا فرصتی برای تأثیر گذاشتن به آن بدهید. معمولا والدین خیلی به سرعت دست از تلاش برمی دارند و کودکانشان این موضوع را می دانند. والدین بی ثبات، قدرت و قاطعیتی از خود نشان نمیدهند و کودکانشان به خواسته هایشان احترام نمی گذارند، چون می دانند والدینشان جذبه و قاطعیتی نخواهند داشت. اگر آنها گریه کنند، جیغ بکشند و یا مدت زیادی پافشاری کنند، حتما به هدفشان می رسند. به محض اینکه تصمیم گرفتید چگونه با یک مسأله و مشکل مواجه  شوید ، متزلزل نشوید و دست از تلاش برندارید (البته هر کاری که معقول است باید انجام دهید. برای مثال، اگر تصمیم گرفته اید که از روش نادیده گرفتن حساب شده استفاده کنید ، وقتی کودکتان در سوپرمارکت به خاطر خوراکی های خوشمزه جیغ و داد سر داد و اگر بعد از دو بار رفتن به فروشگاه، شما نتوانستید گریه کردن و بهانه گرفتن های او را تحمل کنید یا نگاه های خشمگینانه ی خرید کنندگان دیگر را نمی توانید تحمل کنید و دست از تلاش برداشتید، به این معنی است که شما نه تنها مشکل را حل نکرده اید، در حقیقت آن را تقویت کرده اید.

مثبت باشید

سعی کنید رفتار کلی کودک خود را از یک جنبه ی مثبت ببینید. شما از تمام رفتارهای او ناراحت و عصبانی نیستید، بلکه فقط از رفتارهایی که شما را می رنجانند و آزار می دهند متنفر هستید. شما به مرور، روی آنها کار خواهید کرد. در این حال، مطمئن شوید کودک شما می داند که شما او را دوست دارید. او را تحسین کنید و به خاطر داشته باشید وقتی او خوب رفتار می کند به او به صورت کلامی  این رفتار خوب را بگویید تا کودک اطمینان یابد که رفتار خوب او توسط والدین دیده می شود.

منبع : کتاب چگونه با کودکانمان رفتار کنیم ؟

نویسنده : دکتر گاربر              گرد آورنده : معصومه ترابی ارشد روانشناسی

امتیاز شما

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.