وبلاگ, ویژه والدین

آشنایی با اضطراب جدایی کودک

یکی از مهم‌ترین چالش‌ها در فرآیند رشد کودکان، جدایی کودک از والدین و استقلال است. این فرآیند چون در سنین ابتدایی زندگی رخ می‌دهد بسیاری از والدین را با چالش‌هایی مواجه می‌کند. مثلا والدین شاغلی که باید کودک را با پرستار تنها بگذارند. یا والدینی که با ممانعت کودک از تنها خوابیدن مواجه می‌شوند.
این فرآیند استقلال و جدایی همانگونه که برای والدین چالش‌برانگیز است، کودک را نیز دچار اضطراب می‌کند. این فرآیند لازم است به صورت درست توسط والدین مدیریت شود تا از آسیب به کودک جلوگیری شود. و البته این استقلال به موقع صورت بگیرد زیرا اگر کودک تا سنین بالاتر نتواند مهارت این جدایی و استقلال را کسب کند، در فعالیت‌های اجتماعی به ویژه در سنین مدرسه، با مشکلات جدی مواجه می‌شود.
تا وقتی که اضطراب جدایی شدید نباشد و والدین بتوانند با توصیه‌های تربیتی این فرآیند را مدیریت کنند، دلیلی برای نگرانی وجود ندارد. اما اگر این اضطراب بیش از حد معمول باشد و تا سنین بالاتر ادامه پیدا کند، کودک نیازمند مراجعه به روانشناس است. زیرا در این صورت اختلال اضطراب جدایی‌ بروز می‌کند و والدین باید حتما برای درمان آن اقدام کنند. 

تیم محتوایی نینوپیا در این مقاله شما را با اضطراب جدایی در کودکان، علائم و دلایل آن و درمان اضطراب جدایی کودک آشنا می کند.

تو این نوشته این مطالب را مطالعه می‌کنید

آشنایی با اضطراب جدایی

اختلال اضطراب جدایی یکی از انواع اختلالات اضطرابی است که پیش از این تنها در مورد کودکان تشخیص گذاری می‌شد، اما اکنون در مورد بزرگسالان نیز به کار می‌رود.

علائم این اختلال در بزرگسالان اکثرا همراه با وجود اختلال اضطراب فراگیر دیده می‌شود. و ممکن است توانایی فرد برای مسافرت رفتن یا کار کردن در خارج از خانه را به شدت تحت تاثیر قرار دهد.

با این حال نرخ شیوع اختلال اضطراب جدایی با افزایش سن کاهش می‌یابد و از ۴% در کودکان به ۱% در بزرگسالان می‌رسد.

اختلال اضطراب جدایی زمانی رخ می‌دهد که فرد از جدا شدن از یک فرد خاص، افراد یا حتی حیوان خانگی خود می‌ترسد.

فرد ممکن است بر اثر جدایی دچار اضطراب حاد شود. همچنین ممکن است بعد از جدایی علائم فیزیکی از خود نشان دهد. علائم فیزیکی شامل موارد زیر هستند:

  • حالت تهوع
  • سردرد
  • گلودرد

اختلال اضطراب جدایی اغلب در کودکان، به خصوص کودکان زیر ۳ سال رخ می‌دهد. کودکان در این سن هنوز این مسئله را درک نمی‌کنند که وقتی والدین از آنها دور می‌شوند، هنوز در دسترس بوده و بازمی‌گردند.

 

گاهی اوقات افرادی که در بزرگسالی به این عارضه دچار می‌شوند، در دوران کودکی نیز درگیرِ اضطراب جدایی بوده‌اند. بعضی‌ها نیز فقط در بزرگسالی دچار این عارضه می‌شوند.

اضطراب جدایی در کودک

سن اضطراب جدایی در کودکان

برای بیشتر کودکان اضطراب جدایی در سنین 10 تا 18 ماهگی رخ می‌دهد و می‌تواند تا سه سالگی هم ادامه داشته باشد. این اضطراب زمانی رخ می‌دهد که می‌خواهید کودک را برای انجام کاری با پرستار یا شخص دیگری تنها بگذارید. یا شب‌ها او را در اتاقی جدا از خود بخوابانید. 
اضطراب جدایی عموما تا سن دو سالگی کودک، تا حد زیادی کاهش پیدا می‌کند. اگر این اضطراب پس از دو سالگی بهبود نیابد و یا کودک واکنش‌های شدید و غیرطبیعی از خود بروز دهد باید نشانه‌های اختلال اضطراب را در کودک به خوبی بررسی و برای این کار به مشاور و روانشناس کودک مراجعه کرد. 

اضطراب جدایی در کودک

علائم اضطراب جدایی در کودکان

اضطراب جدایی در کودکان دارای علائم و نشانه‌هایی است که والدین باید در صورت مشاهده آن برای تشخیص به‌موقع و درمان، به روانشناس کودک مراجعه کنند.
شناسایی علائم و نشانه‌های اضطراب جدایی در کودکان اهمیت بسیاری دارد. زیرا با تشخیص به‌موقع، این اختلال اضطراب درمان خواهد شد.
برخی از نشانه‌های اضطراب جدایی در کودکان به شرح زیر است:

    • ترس از جدا ماندن از والدین 
    • اضطراب هنگام فکر کردن به جدایی از والدین
    • ترس از خوابیدن در جایی به غیر از خانه
    • بی‌قراری شدید، بی‌تابی و گریه هنگام جدایی از والدین
    • دردهای فیزیکی مانند دل درد، سردرد و دردهای عضلانی
    • نگرانی مداوم و ترس از دست دادن و مرگ والدین
    • کابوس‌های شبانه
    • تمایل شدید کودک برای خوابیدن کنار والدین
    • امتناع از رفتن به مدرسه
اضطراب جدایی در کودک

علت اضطراب جدایی در کودکان

اختلال اضطراب جدایی می‌تواند ناشی از احساس ناامنی در کودک شما باشد. این ناامنی می‌تواند به دلایل مختلفی داشته باشد که از جمله دلایل بروز اختلال اضطراب جدایی می‌توان به موارد زیر اشاره داشت.

1- ژنتیک: بعضی از کودکان به طور ژنتیکی خلق و خوی حساس‌تری دارند و مستعد ابتلا به اضطراب هستند. در نتیجه آمادگی آن‌ها برای ابتلا به اضطراب جدایی بیشتر است.

2- تغییر محیط: تغییرات محیطی می‌توانند باعث ایجاد این اختلال شوند مانند تغییر مدرسه یا محله زندگی

3- از دست دادن والدین: مرگ یکی از والدین (یا عزیزان کودک) و یا طلاق آن‌ها می‌تواند منجر به اختلال اضراب جدایی شود.

4- روش فرزند پروری: روش‌هایی که والدین برای تربیت فرزند خود به کار می‌گیرند، می‌تواند در ابتلاء آن‌ها به این اختلال بسیار موثر باشد. اگر والدین در تربیت خود بسیار آسان گیر باشند و هر چیزی که کودک می‌خواهد در اختیارش قرار دهند و یا بسیار سخت گیرانه برخورد کنند به گونه ای که کودک برای رفتار‌ها خود دچار اضطراب شود، می‌توانند زمینه ای برای ابتلا به اختلال جدایی فراهم کنند.

چگونه رابطه خود با فرزندم را بهبود دهم؟

دوره بهبود روابط والد و کودک (CPRT)

5- دلبستگی ناایمن: دلبستگی، ارتباطی است که بین کودک و مراقب او شکل می‌گیرد. هر چه قدر مراقب کودک، در زمان نوزادی بیشتر در کنار او باشد و نیاز‌های او را پاسخ دهد، وابستگی ایمن تری شکل می‌گیرد. در مقابل وابستگی ایمن، وابستگی نا ایمن وجود دارد که از عوامل اصلی شکل گیری اختلال اضطراب جدایی در کودکان است. 

چگونه می‌توانیم ارتباط مناسب با فرزندانمان داشته باشیم؟

“تِراپلِی” به عنوان یک روش بازی‌درمانیِ والد محور، به والدین کمک می‌کند.

اضطراب جدایی کودکان

درمان اضطراب جدایی در کودکان

همه بچه‌ها در فاصله‌ای بین هشت ماهگی تا دو سالگی کمابیش دچار اضطراب جدایی می‌شوند. اضطراب جدایی در نوزادان بین ده تا هجده ماهگی معمولا به اوج خود می‌رسد. در ادامه این مطلب ده راهکار به شما توصیه می‌کنیم که می‌توانید این فرآیند را راحت‌تر پشت سر بگذارید.

1. کودک را خیلی زود با غریبه‌ها آشنا کنید

اگر فرزندتان را خیلی زود با پرستار، افراد فامیل یا دوستانی که ساعت‌هایی در روز از او مراقبت می کنند آشنا کنید، فرآیند اضطراب جدایی راحت‌تر کنترل می‌شود. وقتی فرزندتان مراقبانی غیر از شما داشته باشد، بین ۶ تا ۸ ماهگی رابطه عاطفی صمیمانه‌ای با این افراد برقرار می‌کند و زمانی که دچار اضطراب جدایی شد، از بودن در کنار این افراد احساس امنیت می‌کند. این مسئله به شما هم کمک می‌کند که دوره اضطراب جدایی را با تنش و درگیری کمتری سپری کنید.

2. جدا شدن از کودک را تمرین کنید

تجربه اضطراب جدایی به این دلیل به وجود می‌آید که کودک متوجه می‌شود وجود اشیا و افراد همیشگی است حتی اگر نتواند در لحظه آنها را ببیند. وقتی شما فرزندتان را ترک می‌کنید، کودک می‌داند شما جایی هستید اما با او نیستید، برای همین ناراحت می‌شود. یک تمرین خوب برای اینکه به فرزندتان نشان دهید همیشه هرجا که باشید برمی‌گردید، این است که گاهی در خانه از او جدا شوید. بگذارید سینه‌خیز به بیرون اتاق برود و چند دقیقه‌ای به تنهایی بازی کند- سریع به سمتش نروید و تا زمانی که خطری تهدیدش نمی‌کند، اجازه دهید تنها باشد و بازی کند. وقتی می‌خواهید به اتاق دیگری بروید، به او بگویید کجا می‌روید و کی برمی‌گردید: من میرم تو آشپزخونه، الان برمی‌گردم.

3. زمان درستی کودک را ترک کنید

اگر فرزند شما حالش خوب باشد، خیلی راحت‌تر با رفتن شما کنار می‌آید. وقتی پرستار یا مراقب فرزندتان می‌رسد، اطمینان حاصل کنید سیر است و به اندازه کافی استراحت کرده است. اگر حالش خوب نیست، او را ترک نکنید. یادتان باشد همه انسان‌ها و نه فقط نوزاد ده ماهه دوست دارند وقتی مریض‌اند مادرشان کنارشان باشد.

4. عادی‌سازی کنید

یک نفر را به عنوان کمک در کنارتان داشته باشید. لازم نیست حتما یک پرستار استخدام کنید. این فرد می‌تواند یکی از آشنایان و دوستان شما باشد که هفته‌ای دو سه بار وقتی شما هم خانه هستید با کودک بازی می‌کند. به این شکل هم شما عادت می‌کنید، هم کودک با آن فرد احساس راحتی می‌کند. در ابتدا نزدیک آنها باشید و کم‌کم تا جایی که امکان دارد دور شوید و بگذارید به تنهایی بازی کنند.

5. خداحافظی کنید

گرچه خیلی راحت‌تر است وقتی فرزندتان سرگرم بازی است، بدون خداحافظی او را ترک کنید اما حتما باید خداحافظی گرم اما کوتاه با فرزندتان داشته باشید. یادتان باشد کودک احساس شما را درک می‌کند بنابراین سعی کنید هر نوع احساس اضطراب یا عذاب وجدان را از خود دور کنید. در عوض خیلی سریع او را ببوسید و بگویید که زود برمی‌گردید. فرآیند خداحافظی را طولانی نکنید چون باعث افزایش اضطراب کودک و خود شما می‌شود.

6. کودک را سرگرم کنید

به خواهرتان یا کسی که قرار است مراقب کودک باشد بگویید نیم ساعت قبل از رفتن شما برسد. فرزندتان می‌تواند در این مدت که شما هم حضور دارید به آرامش برسد. همچنین کودک و خواهرتان فرصت کافی دارند که مشغول بازی شوند. اگر همه چیز خوب پیش برود، کودک به اندازه کافی درگیر بازی می‌شود و شما می‌توانید خیلی سریع خداحافظی کنید و بدون این که قشقرق به راه بیفتد، بروید.

7.  قدم به قدم پیش بروید

در قدم‌های اول سعی کنید حدود یک ساعت فرزندتان را که دارای اضطراب جدایی است، ترک کنید. این کار به او کمک می‌کند تا عادت کند شما می‌روید و می‌آیید و در کنارش هستید.

8. زمان‌بندی را جدی بگیرید

اگر فرزندتان دچار اضطراب جدایی شده، همان موقع پرستار یا کمک نگیرید. اگر از قبل پرستار روزانه داشته و در زمان رفتن شما خیلی بی‌قراری نشان می‌داده، خیلی کوتاه با او خداحافظی کنید. این کار باعث می‌شود بقیه روز را با آرامش بیشتری بگذراند. این شیوه را ادامه دهید و اگر لازم شد یکی از عروسک‌هایش را معرفی کنید که در زمان نبودن شما، به جای شما در کنار کودک باشد.

9. برنگردید

اگر برای رفتن برنامه‌ریزی کرده‌اید، بروید. رفتن، برگشتن و دوباره رفتن شما فقط باعث بیشتر شدن اضطراب کودک و گیج شدن او می‌شود.

10. یادتان باشد که گریه‌های کودک زود تمام می‌شود

حتی وقتی کودک به سختی گریه می‌کند باید بدانید که اشک‌هایش چند دقیقه بعد از رفتن شما تمام می‌شوند، در غیر این‌صورت مراقب فرزندتان با شما تماس می‌گیرد. پس کودک دلبندتان را ببوسید و با او خداحافظی کنید؛ اصلا هم عذاب وجدان نداشته باشید که فرزندتان را ترک می‌کنید و با کس دیگری تنها می‌گذارید.

اضطراب جدایی کودکان

آیا نوزادم بیش از حد به من وابسته شده است؟

بسیاری از زن و شوهرهایی که تازه بچه دار شده اند، وقتی می بینند بچه داری چه کار سختی است و چقدر بچه ها به توجه و مراقبت آنها نیاز دارند،تعجب می کنند. وقتی آنها می بینند که نوزادشان به شدت به آنها وابسته است و به آنها نیاز دارد، ممکن است نگران شوند.وقتی بچه گریه می کند و آنها بغلش می کنند، به او شیر می دهند و هر لحظه در کنارش هستند،از خودشان می پرسند که آیا با این کار بچه بیش از حد به آنها وابسته نمی شود. امروزه ما باید به دنبال تربیت بچه هایی باشیم که بتوانند در جامعه افراد مستقلی باشند و روی پای خودشان بایستند. والدین اگر بدانند که بچه ها به آنها نیاز دارند،دیگر نگران این مسائل نخواهند بود.

نوزادان و بچه های کم سن و سال کاملا به والدین شان وابسته هستند. این مساله در دوران کودکی بچه ها کاملا طبیعی است. بچه های کوچک به مراقبت، توجه و رسیدگی شما نیاز دارند و شما باید مدام در کنارشان باشید، به آنها غذا بدهید، جایشان را عوض کنید و با آنها بازی کنید، این ها جزء نیازهای طبیعی یک نوزاد است. اگر به این نیازهای کودک تان توجه کنید، او نیز از لحاظ عاطفی به شما وابسته خواهد شد و این وابستگی باعث به وجود آمدن اعتماد در او می شود و در نهایت باعث می شود او فردی با اعتماد بنفس بالا باشد و بتواند به انسانی مستقل تبدیل شود.

بعضی از والدین فکر می کنند که از همان دوران کودکی فرزندشان باید به او یاد بدهند که فردی مستقل باشد و خودش همه چیز را تجربه کند. مثلا خودشان می گویند:”بعضی از والدین نیز معتقدند که اکر در دوران کودکی فرزندشان همه چیز در اختیار او بگذارند و به حرف های او گوش کنند، او در آینده نمی تواند روی پای خودش بایستد و خودش کارهایش را انجام دهد.”

والدینی که چنین نگرشی دارند، سعی می کنند به همه ی خواسته های فرزندشان توجه نکنند تا مبادا او فردی لوس و بی لیاقت شود.آنها شک دارند که آیا با کارهایی که برای فرزندشان انجام می دهند، او را لوس و بی عرضه می کنند یا نه.

اگر در دوران کودکی فرزندتان به او توجه کامل داشته باشید، وقتی او بزرگ تر شد با اعتماد بنفس بیشتری به محیط اطرافش نگاه می کند. شاید خودتان هم دیده باشید که بچه های ده ماهه وقتی چیزی را می خواهند،شروع می کنند به گریه کردن ولی بچه های دو ساله وقتی گریه می کنند،می گویند :”من خودم میخوام این کار رو انجام بدم”. بچه های سه ساله دوست دارند خودشان سوار سه چرخه شان شوند و بچه های پنج ساله بیشتر دوست دارند با دوستان شان بازی کنند. بنابراین به مرور زمان کودک استقلال به دست می آورد و کارهایش را خودش انجام می دهد.

البته بچه ها در تمام سنین به مراقبت شما نیاز دارند، ولی هرچه بزرگ تر می شوند، استقلال آنها نیز بیشتر می شود. البته بچه ها در بعضی از شرایط ممکن است از شما کمی فاصله بگیرند، مثلا وقتی وارد مدرسه می شوند و یا وقتی شما دوباره بچه دار می شوید و یا به خانه ی جدیدی اسباب کشی می کنید. اگر در دوران کودکی فرزندتان خوب از او مراقبت کرده باشید و نیازهای او را برآورده کرده باشید، فرزندتان در این شرایط بهتر می تواند به دیگران اعتماد کند و اعتماد بنفسش نیز بیشتر می شود.

اضطراب جدایی در نوزادان

تکنیک های درمان وابستگی کودکان به والدین

  • عامل را شناسایی کنید

گاهی چسبیدن کودک به شما می تواند بی دلیل رخ دهد،اما در بیشتر مواقع می توانید منبع آن را شناسایی کنید.بزرگترین عامل ایجاد کننده این شرایط می تواند تحولات و تغییرات در شرایط عادی زندگی باشد،برای مثال به دنیا آمدن یک خواهر یا برادر یا رفتن به یک خانه جدید.با این حال،تحولات ساده و پیش پا افتاده که به وابستگی بچه منجر می شوند،عبارت است از:عوض کردن مهدکودک یا مدرسه،داشتن پدر و مادری که همیشه در خانه بوده و جز محل کار ، به جای دیگری نمی روند یا پیوستن به یک گروه بازی یا فعالیت جدید.

تغییر در روال روزمره به خاطر بیماری یا سفر هم می تواند باعث شود که بچه بیشتر به والدینش بچسبد.به علاوه،تجربه های تکان دهنده مانند توفان،آتش سوزی یا فرار از سگ ترسناک همسایه هم می تواند از عوامل اصلی بروز این مشکل باشد.

  • ترس های کودک را کشف کنید

زمانی که متوجه شدید کودکتان عادت کرده مدام به شما بچسبد،باید سعی کنید درباره این مسئله با او صحبت کنید.به هیچ عنوان احساسات یا ترس های او را نادیده نگیرید و با شفقت و محبت با او صحبت کنید. به او اطمینان خاطر دهید که اگر بترسد و به پدر یا مادر نیاز داشته باشد مشکلی پیش نخواهد آمد.سعی کنید از طریق احساساتش،راهکارهایی پیشنهاد بدهید تا به او کمک کند،برای مثال،اگر از این می ترسد که به مهدکودک جدیدی برود،درباره برنامه روزانه با او صحبت کنید و به او بگویید که دقیقا چه زمانی به دنبالش می روید.سعی کنید حتما به قولی که می دهید پایبند باشید و راس زمان مقرر به دنبالش بروید تا حس اطمینان را در او تقویت کنید.

اضطراب جدایی

چرا نوزاد من همیشه به عروسک چسبیده و از آن جدا نمی شود؟

شاید شما هم بچه های شش تا نه ماهه را دیده باشید که همیشه چیزی را در بغل دارند. آنها پتو یا عروسکشان را بغل می کنند تا احساس آرامش و امنیت کنند. این کار ممکن است تا پنج سالگی کودک ادامه داشته باشد. بعضی از بچه ها هم اصلا این کار را نمی کنند.بعضی دیگر نیز به محض این که از خواب بیدار می شوند به پتو یا عروسک خودشان می بخشند و از آن جدا نمی شوند.

بچه ها با بغل کردن این اشیا نرم به آرامش می رسند.به تدریج که آنها بزرگتر می شوند و به مادرشان نزدیکتر می شوند، از عروسک خودشان مثل بچه ای مراقبت می کنند و به او محبت می کنند. کودکان ممکن است هر جایی که می روند، این وسایل را با خودشان ببرند. وقتی می خوابند، از خواب بیدار می شوند، به مسافرت می روند، دکتر می روند و یا هر کار دیگری که انجام می دهند، عروسک یا وسایل شان همیشه همراه آنان است.

هر تغییری که در زندگی این کودکان به وجود آید، آنها به عروسک یا اشیا دوست داشتنی خودشان نزدیکتر می شوند مثلا وقتی بچه ی جدیدی در خانواده به دنیا می آید، یا مادر در کنار او نیست و یا وقتی او به مدرسه می رود، این حالت شدیدتر می شود. اگر به نیازهای بچه ها توجه نکنیم و یا وقتی آنها گریه می کنند، آنها را به حال خودشان بگذاریم نیز وابستگی آنها به وسایل شان بیشتر می شود.

وابستگی کودک به وسایل و اسباب بازی هایش ممکن است در سنین بالاتر نیز دیده شود.گاهی اوقات کودک به شدت سماجت می کند تا به چیزی که می خواهد برسد، حتی اگر نتواند حرف بزند و مثلا بگوید عروسکش را می خواهد، به تدریج که او بزرگتر می شود و آرام تر، حتی ممکن است دیگر سراغ آن وسایل یا اسباب بازی را هم نگیرد مثلا کودکی که همیشه به عروسکش چسبیده از آن جدا نمی شود، وقتی به سن چهار سالگی برسد، وابستگی او به عروسکش کمتر می شود و ممکن است عروسک را از رختخوابش بیرون بیندازد، ولی بعد بلافاصله برود و دوباره آن را بردارد و به تدریج او را از خودش جدا کند و بالاخره شب ها بدون عروسکش بخوابد. اگر کودک تان به عروسکش وابسته است،شما نمی توانید به راحتی او را از عروسکش جدا کنید.

از-پوشک-گرفتن-کودک،-300x300

چگونه کودک خود را از پوشک بگیریم؟

آموزش از پوشک گرفتن به همراه یک هفته مشاوره

با فریب دادن کودک خانه را ترک نکنید

در صورتی که مجبور به ترک خانه اید،هیچگاه به صورت پنهانی و با فریب دادن کودک خانه را ترک نکنید.

گریه کودک در هنگام ترک مادر آسیب کمتری وارد می کند تا اینکه کودک همیشه در این وحشت به سر ببرد که مبادا به صورت ناگهانی ترک شود.

مغز کودک در این هنگام پیامی منتشر می کند که همه ی این جهان فریب و دروغ است و فرزند شما همه ی عمر خود را با سوء ظن و شک سپری خواهد کرد.

برای کم شدن اضطراب جدایی نیز با کودک خود تا حد امکان “قایم باشک” بازی کنید، این بازی باعث می شود کودک متوجه این واقعیت بشود که هر چیزی که از دید ما خارج شد، لزوما به معنای از بین رفتن آن نیست و می تواند مجددا دیده شود و با این روش اضطراب را در کودک کاهش دهید.

سوالات متداول درباره اضطراب جدایی

حالت تهوع،سردرد،گلو درد

برای بیشتر کودکان اضطراب جدایی در سنین 10 تا 18 ماهگی رخ می‌دهد و می‌تواند تا سه سالگی هم ادامه داشته باشد.

این کار شما اصلا درست نیست به مرور زمان علاقه ی او به عروسکش کمتر می شود و او به راحتی از آن جدا می شود، ولی این کار او ممکن است تا سن پنج سالگی کودک ادامه داشته باشد، بیشتر بچه های چهار تا پنج ساله حتی وقتی می خواهند بخوابند، دوست دارند عروسکشان را بغل بگیرند و از آن جدا نمی شوند. جالب است که بدانید وقتی والدین متوجه علاقه کودک شان به اسباب بازی و عروسک خاصی می شوند،آنها نیز مراقب آن عروسک هستند.

تیم تولید محتوای نینوپیا

این مقاله به کوشش تیم تولید محتوای نینوپیا تولید شده است. نینوپیا پلتفرم توسعه فردی کودکان

5/5 - (1 امتیاز)

1 دیدگاه در “آشنایی با اضطراب جدایی کودک

  1. ثریا گفت:

    ای وای من همیشه با دخترم این کار رو میکنم چون اگر این کار رو نکنم یک روز کامل گریه میکنه و مامانم بیچاره میشه 🙁

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.